Nu alleen nog sturen…….
Voor mij, als adviseur, is het niet altijd eenvoudig werk en privé gescheiden te houden. Dat komt niet alleen door een grote passie voor mijn werk, een gezonde ambitie of het soms tegen een deadline aan moeten werken. In een enkel geval heb ik gesprekken in huis waarbij ik het toch niet kan laten wat in mijn ‘adviseursrol’ te kruipen. Enige tijd terug had ik een gesprek met Aria, mijn 13-jarige stiefzoon. Hij is langzaam in de puberteit aan het komen en merkt zelf ook dat niet alles meer is, zoals het was. De manier waarop hij in sommige situaties reageert verbaast hem, terwijl hij het moeilijk vindt om hier adequaat iets aan te doen. Voor iedereen die zich zijn of haar pubertijd nog kan herinneren, of voor ouders met pubers, zal dit niet onbekend zijn.
Veranderingen zijn makkelijk, daar hoef je namelijk helemaal niets voor te doen. Alleen al door het feit dat het nu vijf minuten later is dan net, geeft verandering aan. Het is niet meer hetzelfde, we zijn vijf minuten ouder, ik zit niet meer in dezelfde positie en op de radio klinkt inmiddels andere muziek. Verandering gaat vanzelf en die kun je niet stoppen.
Ik kon zien dat het besef van dit concept hem wel beviel en hem tegelijkertijd ook opluchtte. Iets gebeurt en ik hoef er niets voor te doen. Het is opmerkelijk hoeveel druk soms kan ontstaan bij het besef te moeten of te willen veranderen. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor pubers, ook de meest doorgewinterde manager zal beamen dat spanningen hier een rol kunnen spelen.
Wat veranderingen moeilijk maakt, is het sturen van de juiste veranderingen. Oftewel, het bewust zijn van veranderingen en hier effectief en efficiënt op reageren. Veel mensen (hier vallen pubers ook gewoon onder) zijn geïntimideerd door verandering, vanwege een overdreven beeld van de impact die verandering heeft. Ik heb het volgende voorbeeld gebruikt om duidelijk te maken dat veranderen vaak minder ingrijpend is dan het lijkt.
Stel, ik zit achter het stuur van mijn auto en ik rijd van A naar B. Op mijn gemak tuf ik door het landschap, raampje open, elleboog op het portier. Opeens belt Aria mij redelijk gespannen op en zegt: “Je gaat de verkeerde kant op! Doe iets”. Ik schrik, stop en denk even na over wat hij heeft gezegd. Ik draai mijn auto om en rijd terug. Het is een wat eenvoudig voorbeeld, maar het beschrijft een basisgevoel en een actie die men veronderstelt te moeten nemen.
Bij veranderingen in de professionele werkomgeving gebeurt vaak hetzelfde. Alleen het idee dat er ‘iets’ moet veranderen veroorzaakt automatisch weerstand. Soms zelfs zonder verdere inhoudelijke kennis over de komende verandering. Verandering is namelijk eng.
Stel, ik zit achter het stuur van mijn auto en ik rijd van A naar B. Op mijn gemak tuf ik door het landschap, raampje open, elleboog op het portier. Opeens belt Aria mij redelijk gespannen op en zegt: “Je gaat de verkeerde kant op! Doe iets”. Ik bedank hem voor de waarschuwing en draai mijn stuur licht naar rechts. Ontspannen tuf ik verder. Hoewel hier eigenlijk exact hetzelfde gebeurt, namelijk het veranderen van richting, kost het mij aanzienlijk minder moeite om deze verandering in te zetten.
Het besef dat ook een kleine verandering al verandering is, zorgt zelfs voor nog meer rust en kost uiteindelijk veel minder moeite. En vele kleine veranderingen worden uiteindelijk ook een grote verandering.
Verandering kost dus eigenlijk geen moeite, dat gaat vanzelf. Verandering hoeft niet altijd hetzelfde te zijn als precies de andere kant op.
Dus verandering hoeft helemaal niet moeilijk of eng te zijn.
